شمارهٔ ۱۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از احساسات عمیق و غم‌های زندگی خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هر لحظه که به مرگ نزدیک‌تر می‌شود، بیشتر از زندگی‌اش تعجب می‌کند. عمرش در غم و اندوه گذشته و هیچ لحظه خوشحالی نداشته است. شاعر آرزو می‌کند که ای کاش بتواند مانند شب، آرامش و شادی را تجربه کند.