نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۱ عطار

عطار نیشابوری / باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

تا کی باشم عاجز و مضطر مانده

بادی در دست و خاک بر سر مانده

هر روزم اگر هزاردر بگشایند

من زانهمه همچو حلقه بر در مانده

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از احساس ناامیدی و helplessness خود حرف می‌زند. او می‌گوید که اگرچه درها به رویش باز می‌شود، اما همچنان در حالت انتظار و بندگی باقی مانده و نمی‌تواند به هدفش برسد. احساس یأس و بیچارگی در این اشعار کاملاً مشهود است.