شمارهٔ ۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گویا شاعر تصمیم گرفته تا از دنیای خارج دور شود و خود را در مکانی دور از دیگران محصور کند. او برای فرار از غم عشق و دردهای آن، به این انزوا پناه برده است. در این حالت، شاعر احساس می‌کند که با عدم دیدن دیگران، زبان و گفت‌وگو نیز برایش بی‌معنا شده است.