شمارهٔ ۱۵ عطار
عطار نیشابوری / باب بیستم: در ذُلّ و بار كشیدن و یكرنگی گزیدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خود را به محال خود دچار آیی تو
چون خاک رهی چه باد پیمایی تو
کم کاستی تو باشد ای بی حاصل
هرچیز که از خویش درافزایی تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به فردی اشاره می‌کند که خود را در شرایط سخت و ناممکن گرفتار کرده است. او به مانند خاکی است که تحت تأثیر باد قرار دارد و در حال تغییر و تحولی دائمی است. همچنین اشاره می‌کند که اگر فردی کاستی دارد، این ناشی از درون خود اوست و هر چیزی که از خود به دست می‌آورد، به خاطر تلاش و کوشش خودش است.