نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۹ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

جان رفت و ندید محرمی در همه عمر

دل خست و نیافت مرهمی در همه عمر

بِلْ تا بسر آید دم بیفایده زانک

دلشاد نبودهام دمی در همه عمر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج زندگی خود سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که در تمام عمرش هیچ نعمتی ندیده و دلش هیچ وقت شاد نبوده است. او به بی‌فایده بودن زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که در هیچ لحظه‌ای احساس خوشحالی نکرده است. به‌طور کلی، این قطعه شعر تصویرگر ناامیدی و نارضایتی شاعر از زندگی‌اش است.