باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر — مختارنامه عطار

عطار نیشابوری / مختارنامه

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۱ — چون نشنودی ز یک مسافر که چه بود
• شمارهٔ ۲ — گاه از سر طاعتی برون آیی تو
• شمارهٔ ۳ — خون شد همه جانها و جگرها همه ریش
• شمارهٔ ۴ — آن کس که تمام متّقی خواهد بود
• شمارهٔ ۵ — چندان که ز مرگ میبگویم دل را
• شمارهٔ ۶ — گر تن گویم عظیم سست افتادست
• شمارهٔ ۹ — پیوسته چو ابر این دل بیخویش که هست
• شمارهٔ ۸ — گر دل بر امید رهنمون بنشیند
• شمارهٔ ۷ — چون خواهد بود در کمین افتادن
• شمارهٔ ۱۰ — عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم
• شمارهٔ ۱۳ — زان میترسم که در بلام اندازند
• شمارهٔ ۱۱ — دیرست که جان خویشتن میسوزم
• شمارهٔ ۱۲ — گاهی ز غم نفس وخرد میگریم
• شمارهٔ ۱۴ — تن کیست که سرنگون همی باید کرد
• شمارهٔ ۱۸ — در هر دو جهان یک‌تنه‌ای می‌جویم
• شمارهٔ ۱۶ — چون نیست طریقی که به مقصود رسم
• شمارهٔ ۱۵ — گفتم شب و روز از پی این کار شوم
• شمارهٔ ۱۷ — تا کی باشم گرد جهان در تک و تاز
• شمارهٔ ۲۰ — از مال جهان جز جگری ریشم نیست
• شمارهٔ ۱۹ — جان رفت و ندید محرمی در همه عمر
• شمارهٔ ۲۱ — اشکم پس و پیش منزلم بگرفتهست
• شمارهٔ ۲۳ — نه از تن خود به هیچ خشنودم من
• شمارهٔ ۲۲ — تا کی بینم به هر دمی تیماری
• شمارهٔ ۲۴ — ای تن ز زمانه سر نگون مینشوی
• شمارهٔ ۲۶ — چون من بگذشتهام بجان زین دو سرا
• شمارهٔ ۲۵ — چون نیست سری این غم بیپایان را
• شمارهٔ ۲۸ — آن مرغ که بود از می معنی مست
• شمارهٔ ۲۹ — جانا چو به نیستی فتادم برهم
• شمارهٔ ۲۷ — امروز منم خسته ازین بحر فضول
• شمارهٔ ۳۰ — گه گم شدهٔ هزار کارم داری
• شمارهٔ ۳۲ — چون دل ز طلب در ره جانان استاد
• شمارهٔ ۳۱ — جز غوّاصی هوس ندارم چکنم
• شمارهٔ ۳۳ — یک ذره چو آن حکم دگرگون نشود
• شمارهٔ ۳۶ — میترسم و بیقیاس میترسم من
• شمارهٔ ۳۷ — چون پنجه سال خویشتن را کُشتم
• شمارهٔ ۳۴ — دیرست که دور آسمان میگردد
• شمارهٔ ۳۵ — از واقعهٔ روز پسین میترسم
• شمارهٔ ۴۴ — دردا که ز خواب بس دل غافل ما
• شمارهٔ ۴۵ — افسوس که بی فایده فرسوده شدیم
• شمارهٔ ۳۸ — چون روی به پنجاه و به شصت آوردیم
• شمارهٔ ۳۹ — گر هیچ ندیدم من و گر دیدم من
• شمارهٔ ۴۱ — شد عقل ز دست و سخت مضطر افتاد
• شمارهٔ ۴۰ — دردا که جوانی ز بَرَم دور رسید
• شمارهٔ ۴۳ — تا کی به هوس چارهٔ بهبود کنیم
• شمارهٔ ۴۲ — آن رفت که عیشِ این جهانی خوش بود
• شمارهٔ ۴۷ — تا در بُنِ بحر عشق غرقاب شدیم
• شمارهٔ ۵۰ — ای دل همه را بیازمودیم و شدیم
• شمارهٔ ۴۸ — دردا که ز دُردی جهان مَست شدیم
• شمارهٔ ۵۱ — گه دستخوشِ زمانه خواهیم شدن
• شمارهٔ ۴۹ — رفتیم و نبود هیچ کس محرم ما
• شمارهٔ ۵۳ — هرگز ره دین براستی نسپردیم
• شمارهٔ ۴۶ — جان را خطرِ روزِ پسین بایددید
• شمارهٔ ۵۲ — از آز و طمع بیخور و خفتیم همه
• شمارهٔ ۵۴ — کو تن که ز پای در فتادست امروز
• شمارهٔ ۶۱ — از گلشن دل نصیب من خار رسید
• شمارهٔ ۵۷ — دل در سر درد شد به درمان نرسید
• شمارهٔ ۵۶ — چون رفتن جان پاک آمد در پیش
• شمارهٔ ۶۰ — افسوس که روزگارم از دست بشد
• شمارهٔ ۵۹ — دردا که دلم را تن بَطّال بکشت
• شمارهٔ ۵۵ — از عمر گذشته عبرتی بیش نماند
• شمارهٔ ۵۸ — هم کار ز دست رفت در بی کاری
• شمارهٔ ۶۴ — رفتم که بنای عمر نامحکم بود
• شمارهٔ ۶۷ — شد عمر و دل از کرده پشیمان آمد
• شمارهٔ ۶۵ — رفتم خط عشق وبندگی نادیده
• شمارهٔ ۶۶ — کارم ز دل گرم و دم سرد گذشت
• شمارهٔ ۶۹ — زین شیوه که ازعمر برآوردم گرد
• شمارهٔ ۶۲ — چون لایق گنج نیست ویرانهٔ عمر
• شمارهٔ ۶۳ — امروز منم نشسته نه نیست نه هست
• شمارهٔ ۶۸ — آن شد که دلم را غمِ جانانی بود
• شمارهٔ ۷۷ — میپنداری که بیخبر بتوان زیست
• شمارهٔ ۷۰ — تن پست شد از درد اگر پست نبود
• شمارهٔ ۷۲ — دل رفت و ز آتش طرب دود ندید
• شمارهٔ ۷۳ — هان ای دل خسته کاروان می‌گذرد
• شمارهٔ ۷۶ — با این دلِ چون قیر چه خواهی کردن
• شمارهٔ ۷۴ — عمری که گذشت زود انگار نبود
• شمارهٔ ۷۱ — افسوس که ناچار بمی باید مرد
• شمارهٔ ۷۵ — بنیاد جهان غرور و سوداست همه