شمارهٔ ۴۱ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دست رفتن عقل و اضطراب خود صحبت می‌کند. او توصیف می‌کند که در گذر زمان موهایش به سفیدی و رویش به زردی گراییده و اکنون در حالی به سر می‌برد که در گذشته به خاطر غرور و آرزوهایش، به غفلت گذشته است. حالا که به واقعیت پی برده، خود را در وضعیتی مشابه کفک (خرده‌های پوست) می‌بیند.