نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۰ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

دردا که جوانی ز بَرَم دور رسید

صد گونه بلای منِ رنجور رسید

کافور دمید از بناگوش برون

یعنی که: کفن ساز که کافور رسید

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از دوری جوانی خود و مشکلاتی که به او رسیده، ناله می‌کند. او احساس می‌کند که مرگ نزدیک است و به نوعی از دیگران می‌خواهد که برایش کفن آماده کنند. کافور که معمولاً در تهیه کفن استفاده می‌شود، نمادی از نزدیکی به مرگ است.