شمارهٔ ۴۴ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دردا که ز خواب بس دل غافل ما
تا موی سپید شد سیه شد دل ما
دردا و دریغا که به جز درد و دریغ
حاصل نامد ز عمر بیحاصل ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت شعر بیانگر حسرت و اندوه شاعر از گذر زمان و بی‌نتیجه بودن عمر اوست. او می‌گوید که در خواب غفلت زندگی کرده و حالا که زمان گذشته و موهایش سفید شده، دلش حزن و اندوه را حس می‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که تنها درد و حسرت از عمرش به جا مانده و هیچ دستاوردی نداشته است.