شمارهٔ ۴۷ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا در بُنِ بحر عشق غرقاب شدیم
گُم گشتهتر از ذرّهٔ سیماب شدیم
افسانهٔ کارِ عشق چون برگوییم
کافسانهٔ تو دراز ودر خواب شدیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت‌ها بیان می‌شود که ما در عشق غرق شده و به حالت گم‌شدگی رسیده‌ایم. عشق به خواب و افسانه‌ای تبدیل شده که داستانش طولانی است و ما در آن به نوعی فراموشی فرو رفته‌ایم.