شمارهٔ ۴۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به یادآوری جوانی و خوشی‌های آن می‌پردازد. او می‌گوید که روزهای جوانی شاد و لذت‌بخش بود، اما حال که به پیری رسیده است، احساس شادی می‌کند. این احساس از آنجا ناشی می‌شود که او بر این عقیده است که جوانی خوشایند بود، اما اکنون با پیری نیز می‌توان شاد زندگی کرد و آن را درست می‌داند.