نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گر تن گویم عظیم سست افتادست

ور دل گویم نه تن درست افتادست

این چندینی مصیبتم هر روزی

ازواقعهٔ شب نخست افتادست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت از شاعر به بررسی وضعیت سخت و مصیبت‌آور او می‌پردازد. او می‌گوید اگر از جسم خود صحبت کند، احساس سستی و ناراحتی می‌کند و اگر از دل خود بگوید، آن نیز در حالتی نادرست و آشفته است. او به این نکته اشاره می‌کند که مشکلات و مصیبت‌های او هر روز بیشتر می‌شود و این وضعیت ناشی از واقعه‌ای است که در شب اول برای او به وجود آمده است.