نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۹ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

پیوسته چو ابر این دل بیخویش که هست

خون میگرید زین ره در پیش که هست

گویند: چه کارت اوفتادست آخر

چه کار بود فتاده زین بیش که هست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به حالتی از دلbroken و غمگینی اشاره دارد. شاعر گویا همچون ابری در حال باریدن است و دلش غمگین و بی‌خود است. او از درد و رنجی که دارد می‌گوید و دیگران از او می‌پرسند چرا اینگونه است و چه مشکلی دارد، اما او بیان می‌کند که دردش فراتر از آن چیزی است که بتوان به راحتی توضیح داد. به طور کلی، شعر به عمق احساسات و ناشناخته بودن دلایل غم و اندوه اشاره دارد.