شمارهٔ ۶۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به احساس پشیمانی از گذشته اشاره می‌کند. او عمر و دلش را در حالتی از ندامت می‌بیند و بر این باور است که کارهایش بی‌ثمر بوده و برای آن باید تاوان بدهد. همچنین، او به دو انتخاب فکر می‌کند: اگر به گذشته نگاه کند زمان به پایان می‌رسد و اگر به آینده بیندیشد، عمرش به سر می‌رسد. در کل، ابراز ناامیدی و نگرانی از گذر زمان و عواقب کارهای انجام شده است.