شمارهٔ ۲۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساس اسارت و محدودیت وجود خود صحبت می‌کند. او از زنده بودن خود نگران است و از ننگی که با وجودش همراه است، رنج می‌برد. همچنین با زاری و ناله به این فکر می‌کند که چرا از مادرش و به این دنیا آمده است، به طوری که وجودش به او احساس شکست و درد می‌دهد.