شمارهٔ ۲۰ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
برخیز که ابر خاک را میشوید
تا سبزه ز خاک تو برون میروید
ای خفته اگر سخن نمیگوئی تو
این خاک تو گوئی که سخن میگوید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر به فراخوانی از خواب گران کسان می‌پردازد و بیان می‌کند که باران (ابر) خاک را شسته و باعث روییدن سبزه‌ها می‌شود. اگرچه انسان‌ها ساکت و خاموش هستند، اما این خاک است که به نوعی سخن میگوید و زندگی را در خود زنده می‌کند.