شمارهٔ ۱۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر غم و افسوس ناشی از فقدان محبوب است. شاعر می‌گوید که نور چهره محبوبش باعث تاریکی و عزا شده و مرگ او باعث غم و افسردگی در جهان شده است. جهان به نظر می‌رسد که چونان زن زشت و فانی است که از آرزوی محبوب پر از درد و رنج شده است.