شمارهٔ ۳۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر از دلتنگی و فقدان معشوق سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید دارد که رفتن او باعث نابودی عاشق شده است. او به زیبایی معشوق که مانند سرو بلندی است اشاره می‌کند و می‌گوید که سایه سنگین او بر دل و زندگی عاشق افتاده است. در نهایت، عشق و زیبایی معشوق را با تابش نور ماه بر خاک مقایسه می‌کند، اما این زیبایی به خاطر دوری او در غم و اندوه تبدیل شده است.