شمارهٔ ۴۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به از دست رفتن ارزش و زیبایی بیماران و یادها اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که روزی خارها از خاک او بیرون می‌آید و چهره‌اش به اندازه‌ای بی‌ارزش می‌شود که مانند خاک راه به نظر خواهد آمد. او از دیگران می‌خواهد بر سر خاک او بگریند و بپرسند که کجاست همه آن عظمت و کارهایی که انجام داده است. در واقع، این شعر حاکی از احساس اندوه و فناپذیری انسان است.