نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۵ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

جانا رفتم بر دل پاکم بگری

بر جای سیاه سهمناکم بگری

ای گل! چو شدم به خاک، تو نیز مخند

وی ابر بسی بر سر خاکم بگری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی احساس غم و اندوه شاعر است. او به دل پاک خود اشاره می‌کند و از درد و ضیاع سهم خود می‌گوید. شاعر از گل می‌خواهد که به خاک او نمیخندد و همچنین از ابرها می‌خواهد که بر سر خاک او ببارند، که نشان‌دهندهٔ افسردگی و اندوه عمیق اوست.