شمارهٔ ۲۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دلتنگی می‌پردازد. شاعر از شرم و شوقی که نسبت به معشوق دارد صحبت می‌کند؛ به طوری که از شرم صورتش مانند گل سرخ می‌شود و لبانش تلخی را تجربه می‌کنند. همچنین، شاعر احساس ناامیدی و درد می‌کند از اینکه نمی‌تواند به معشوقش نزدیک شود و اگر این نزدیکی امکان‌پذیر نباشد، به شدت ناراحت و خون‌گریه خواهد کرد.