شمارهٔ ۲۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به عمق غم و اندوه خود اشاره دارد. او از اشک‌های خود که چون خون، ریزان است، سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این اشک‌ها ناشی از درد ناشی از معشوقش است. درد و اندوهش به حدی است که انگار نمی‌تواند درمانی برای آن پیدا کند، و اشک‌هایش به اندازه‌ای زیاد است که شبیه دریا به نظر می‌رسند.