شمارهٔ ۲۹ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و ششم: در صفت گریستن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون شمع، ز بس سوز، خور و خوابم شد
و آرام و قرار دلِ پرتابم شد
از بس که ز دیده ریختم آب چو ابر
از دیده ز پیش مردمان آبم شد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر از احساس درونی و عاطفی شاعر حکایت دارد. او به خاطر سوز و درد عاطفی‌اش، مانند شمعی که در حال ذوب شدن است، به بی‌قراری و ناباوری دچار شده است. همچنین، اشک‌هایش را که به مانند باران می‌بارند، به خاطر رنج و غم خود بیان می‌کند و این احساسات را در مقابل دیگران پنهان کرده است. به طور کلی، شاعر از عمق احساس ناراحتی و تنهایی خود صحبت می‌کند.