شمارهٔ ۳ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و ششم: در صفت گریستن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دریای دلم گرچه بسی میآشفت
از غیرت خلق گوهر راز نسفت
رازی که دلم ز خلق میداشت نهفت
اشکم به سر جمع به رویم در گفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به احساسات عمیق و درون خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که دلش پر از طوفان است اما به خاطر غیرت و احترام به دیگران، رازهایش را نادیده می‌گیرد و نهان می‌دارد. در نهایت، اشک‌هایش به‌نوعی در جمعی که حضور دارد، او را وادار می‌کند تا احساساتش را به زبان آورد.