شمارهٔ ۴ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و ششم: در صفت گریستن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خون دل من که هر دم افزون گردد
دریا دریا ز دیده بیرون گردد
وانگه که ز خاکِ تنِ من کوزه کنند
گر آب در آن کوزه کنی خون گردد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از عمق درد و رنج خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که غم و افسردگی‌اش هر لحظه بیشتر می‌شود و مانند دریا از چشمانش می‌ریزد. همچنین، وقتی روزی از خاک بدنش کوزه‌ای بسازند، اگر در آن کوزه آب بریزند، به جای آب، خون خواهد بود که نمایانگر عمق جراحات روحی اوست.