نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۷ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و ششم: در صفت گریستن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

از گریهٔ خود بسی نکویی دارم

وز گوهر اشک هر چه گویی دارم

گلگونِ سرشک من چنان گرم رو است

کز گرم رویش سرخ رویی دارم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات می‌گوید که از گریه‌اش برکات زیادی می‌گیرد و احساساتش را با اشکش بیان می‌کند. او اشاره می‌کند که اشک‌هایش مانند گوهری ارزشمند هستند و از زیبایی و گرما برخوردارند. همچنین، گلگون بودن اشک‌ها نشان‌دهنده عمق احساسات و ارتباطش با عشق است.