شمارهٔ ۴۰ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و ششم: در صفت گریستن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون هر مویم نوحه گر آید بی تو
وز هر سویم ناله برآید بی تو
گلگون سرشکم که همی تازد تیز
ای بس که به روی می درآید بی تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از دل‌تنگی و غم ناشی از نبودن معشوق سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که هر رشته موی او نوحه‌گر و هر گوشه از وجودش پر از ناله و اندوه است. اشک‌هایش مانند گل سرخ می‌غلطد و به شدت تحت تأثیر فقدان معشوق است. شاعر به‌طور کلی احساس تنهایی و فقدان عمیقی را تجربه می‌کند.