شمارهٔ ۴۴ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و ششم: در صفت گریستن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خونی که من از دیده به در می‌ریزم
هردم به مصیبتی دگر می‌ریزم
تا عشق رخ توام گریبان بگرفت
دامن دامن، خون جگر می‌ریزم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از درد و مصیبت‌های خود می‌گوید و اشاره می‌کند که اشک‌هایش همچون خون از چشمانش می‌ریزد. او به عشق و زیبایی معشوق اشاره دارد که باعث می‌شود عواطف و احساسات عمیق‌تری در وجودش ایجاد شود. در این حالت، او با هر مصیبت جدید، بیشتر غم و اندوه خود را حس می‌کند و دامنش پر از خون جگر می‌شود، نمادی از رنج و فراق.