شمارهٔ ۴۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از غم و درد شدید ناشی از جدایی صحبت می‌کند. او به ساقی می‌گوید که دردش را به جانش بریزد و به نوعی خواهان تسکین است. به دلیل این غم، او نه تنها خوابش را از دست داده، بلکه دلش نیز تاب و تحمل ندارد و به شدت دچار اندوه و گریه است. در نهایت، این وضعیت به حدی است که احساس می‌کند درونش دچار عطش و خشکی شده و هیچ آرامشی ندارد.