شمارهٔ ۸ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان درد و اندوه خود می‌پردازد و می‌گوید که اگر از جان خود بگوید، آن را در جای خرابش نمی‌تواند نگه دارد. همچنین اگر از دل خودش سخن بگوید، به درستی نمی‌تواند آن را حفظ کند. شاعر از شدت اندوه و گریه‌ای که بر او رفته، می‌گوید که حتی باران چشمش نیز نتوانسته جایی برای ماندن بگذارد. به طور کلی، این ابیات به ناامیدی و عدم توانایی در بیان عمق احساسات اشاره دارند.