شمارهٔ ۹ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و ششم: در صفت گریستن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هر شب چو غمی ز چشم من خون ریزد
گر کم ریزد ز ابر افزون ریزد
چون در مستی ز مرگش اندیشه کنم
هر می که خورم ز دیده بیرون ریزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به بیان غم و اندوهی می‌پردازد که هر شب بر او چیره می‌شود و از چشمانش بیرون می‌ریزد، به گونه‌ای که این اشک‌ها از ابر نیز بیشتر است. وقتی در حال مستی به فکر مرگ می‌افتد، هر باده‌ای که می‌نوشد، باعث می‌شود اشک‌هایش بیشتر بریزد. این ابیات نشان‌دهنده تأثیر عمیق غم بر احساسات شاعر و تلاش او برای فراموشی آن از طریق نوشیدن الکل است.