شمارهٔ ۱۰ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
عمری به هوس نخل معانی بستم
گفتم که مگر ز هر حسابی رستم
اکنون لوحی که لوح محفوظم بود
از اشک بشستم و قلم بشکستم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از تلاش‌های خود برای دستیابی به معانی عمیق و بهتری از زندگی صحبت می‌کند. او در ابتدا با امید به فهم معانی، بر روی هدف‌هایش تمرکز کرده است، اما اکنون ناامید و دلشکسته شده و حس می‌کند که تمام تلاش‌هایش بی‌فایده بوده است. در نهایت، اشک‌ها و شکست قلمش نشان‌دهنده‌ی غم و ناامیدی اوست.