شمارهٔ ۱۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به بررسی جایگاه و مقام شاعر در برابر بزرگ‌ترین حقیقت‌ها می‌پردازد. او می‌گوید که حتی اگر در مرتبه‌ای بلند از کمال قرار داشته باشد یا به عنوان ستاره‌ای در فلک باشد، در برابر نور حقیقت و آفتاب الهی هیچ ارزشی ندارد. شاعر به خوبی می‌داند که وجود او و ارزش‌هایش در نهایت به اندازه‌ای نیست که بتواند در حساب و کتاب‌های بزرگ معنوی جایی داشته باشد. در واقع، این ابیات تأکید دارند بر تواضع و درک محدودیت‌های انسانی در مقایسه با عظمت divine.