نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۵ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گر قصد فلک کنم به پیشان نرسم

ور عزم زمین کنم به پایان نرسم

دانم که پس و پیش ز هم مسدود است

گر جان بدهم به گردِ جانان نرسم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شاعر به محدودیت‌های انسانی در برابر کائنات اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی اگر تمام تلاشش را برای نزدیک شدن به معشوق و رسیدن به مقاصد بزرگتر بکند، باز هم موفق نخواهد شد. در واقع، او آگاه است که مسیر زندگی و ارتباطاتش مسدود است و حتی اگر جانش را فدای عشق کند، باز هم به معشوق نخواهد رسید. این ابیات نشان‌دهنده ناامیدی و حسرت شعری در تلاش برای رسیدن به آرزوها و عشق است.