شمارهٔ ۱۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به احساساتی اشاره می‌کند که قبل از دیدار معشوق، دلش مملو از خیال و تصورات بوده است. او فکر می‌کرده که رازهای زیادی از معشوق را می‌داند، اما پس از دیدار، تمام نگرانی‌ها و مشکلاتش مجدد به او بازگشته و به نوعی احساس محصور بودن می‌کند. به عبارت دیگر، انتظارش با واقعیت متفاوت بوده و او را در دست و دیوار معضلات زندگی محصور کرده است.