شمارهٔ ۱۹ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
در آرزوی چشمهٔ حیوان مردم
وز استسقا درین بیابان مردم
چون دانستم که زندگی دردسرست
خود راکشتم به درد و حیران مردم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به آرزوی نوشیدن آب حیات و رهایی از تشنگی در زندگی اشاره میکند. او متوجه میشود که زندگی پر از درد و مشکلات است و به همین خاطر، خود را در میان درد و سردرگمی مردم میبیند. این احساس ناراحتی و رنجش از مشکلات زندگی را به تصویر میکشد.