نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۹ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

در آرزوی چشمهٔ حیوان مردم

وز استسقا درین بیابان مردم

چون دانستم که زندگی دردسرست

خود راکشتم به درد و حیران مردم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به آرزوی نوشیدن آب حیات و رهایی از تشنگی در زندگی اشاره می‌کند. او متوجه می‌شود که زندگی پر از درد و مشکلات است و به همین خاطر، خود را در میان درد و سردرگمی مردم می‌بیند. این احساس ناراحتی و رنجش از مشکلات زندگی را به تصویر می‌کشد.