شمارهٔ ۳۱ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دل در ره او تصرّف خویش ندید
یک ذرّه در آن راه پس و پیش ندید
آنجا چو فروماندگی لایق بود
چیزی ز فروماندگی بیش ندید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر به بیان حال دل و تسلیم آن در مقابل معشوق می‌پردازد. دل هیچ تردید و نظمی در راه عشق نمی‌بیند و در پی او کاملاً خضوع و فروتنی دارد. به نوعی بیانگر آن است که در این مسیر، جز احساس از دست دادن و فرو ماندن چیزی نمی‌بیند و در نهایت، این حالت را بهترین وضعیت می‌داند.