نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۴ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گر در همه عمر در سفر خواهی بود

همچون فلکی زیر و زبر خواهی بود

هر چند سلوک بیشتر خواهی کرد

هر لحظه ز پس ماندهتر خواهی بود

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر می‌گوید که اگر در تمام عمر خود در سفر و جستجو باشید، مشابه یک ستاره که به طور مداوم در حال چرخش است، هر چه بیشتر تلاش کنید و سلوک کنید، در واقع به عقب‌تر باز خواهید گشت و از دستاوردهای خود کمتر بهره‌مند خواهید شد. به عبارت دیگر، سفر و جستجوی مداوم نمی‌تواند شما را به هدف نهایی نزدیک‌تر کند، بلکه ممکن است احساس کنید که در جا می‌زنید.