نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

جانم چو ز کنهِ کار آگاه نبود

نومید ز خود گاه بُد و گاه نبود

هر روز هزار پرده از هم بدرید

وز پردهٔ عجز برترش راه نبود

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به احساس ناامیدی و ناتوانی در فهم عمیق مسائل زندگی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که وقتی انسان از درون خود آگاهی ندارد، گاهی دچار یأس می‌شود. او هر روز با چالش‌ها و موانع جدیدی مواجه است و نمی‌تواند از پرده‌ی ناتوانی فراتر رود. به‌طور کلی، این اشعار به عدم توانایی در درک و مواجهه با مشکلات زندگی اشاره دارد.