شمارهٔ ۸ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیم
خود را ز نظر چو خاک در بفکندیم
هر چند زلاف،تیغ بر میغ زدیم
امروز ز عجز خود، سپر بفکندیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از رهایی از خودخواهی و نفس‌پرستی سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که برای رسیدن به حقیقت و زیبایی، باید از مقام و خودی که به آن چسبیده‌ایم، دست برداریم. با وجود اینکه در گذشته تلاش کرده‌ایم با استقامت و شجاعت به حضور در حقایق نزدیک شویم، امروز از عجز و ناتوانی خود در این راه، تسلیم شده و خود را به خاک و ذلت انداخته‌ایم.