شمارهٔ ۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به تفکر در مورد محدودیت‌های بینایی و شناخت اشاره دارد. شاعر می‌پرسد وقتی که چشم‌ها روشن شده و می‌توان دید، چرا باید به دنبال نشانه‌ها و مسیرهای تاریک باشیم؟ وقتی که در جایی نشانی وجود ندارد، چه لزومی دارد که بخواهیم نشانه‌ای پیدا کنیم؟ و اگر خبر و اطلاعاتی در دسترس نیست، چه فایده‌ای دارد که به دنبال خبر باشیم؟ این ابیات نشان‌دهنده تردید در پیگیری چیزهایی است که ممکن است وجود نداشته باشند.