شمارهٔ ۱۶ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
عشق تو که همچو آتشم می‌آید
در خورد دل رنج‌کشم می‌آید
در بیم تو و امید تو پیوسته
زیر و زبر آمدن، خوشم می‌آید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات بیان می‌کند که عشق معشوق همچون آتش او را می‌سوزاند و دلش را رنج می‌دهد. او در حالت نگرانی و امیدواری نسبت به معشوق، احساسات متضادی را تجربه می‌کند و این تغییرات او را خوشحال می‌کند.