شمارهٔ ۱۲ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و نهم: در شوق نمودن معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
جانا! جانی عاشق روی تو مراست
افتادگییی بر سر کوی تو مراست
هرگز نتوان گفت –یقین میدانم
آن قصه که با هر سر موی تو مراست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات در وصف عشق و وابستگی عمیق به معشوق سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که عشقش به معشوق آن‌قدر عمیق و خاص است که نمی‌تواند توصیفش کند، و تمام وجودش در پی دیدن و بودن در کنار اوست. او همچنین حس می‌کند که ارتباطش با معشوق فراتر از کلمات است و گویی داستانی منحصر به فرد و ویژه بین آنها وجود دارد.