شمارهٔ ۴۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که با عشق معشوق خود، دنیای جاودانی می‌سازد و برای او جانفشانی می‌کند. او معتقد است که هر دو جهان از وجود معشوق سرچشمه گرفته و به همین خاطر برای یک موی او، تمام جهان را فدای عشقش می‌کند.