شمارهٔ ۴۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شعر، شاعر از دل می‌خواهد که به امید هم نفس خود همچنان تلاش کند و مایوس نشود، چرا که در واقع آن دل هیچ چیز نیست. او به نور خورشید اشاره می‌کند که از آسمان می‌تابد، و در مقابل، دل را سایه‌ای بر زمین می‌داند که در مقایسه با خورشید، از مقام و ارزش کمتری برخوردار است. شاعر به نوعی ناپایداری و بی‌تناسبی میان هوس‌ها و واقعیت‌ها اشاره کرده است.