شمارهٔ ۵۵ عطار
عطار نیشابوری / باب سی و یكم: در آنكه وصل معشوق به كس نرسد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای کاش دلم را سر آهی بودی
جان را ز وصال تو پناهی بودی
گرچه شدهام چون سر موئی بی تو
باری سر مویی به تو راهی بودی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر آرزو می‌کند که عشقش همچون آهی باشد و او را در آغوش خود پناه دهد. او هرچند حس می‌کند که بدون این عشق به اندازه سر مویی کم‌ارزش شده، اما هنوز امید دارد که ارتباطی با محبوبش برقرار کند.