شمارهٔ ۷۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از غم و دلتنگی‌اش برای یاری که در کنارش نیست صحبت می‌کند. او بر این باور است که در غیاب یار، به محرم خود، یعنی غم، نشسته است و با این حال یار بدون هیچ گونه ابزاری، باعث درد و رنج او شده است. در واقع، یار خود را به نوعی کشته و در عزا و ماتم شاعر نشسته است.