نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۷ عطار

عطار نیشابوری / باب سی و دوم: در شكایت كردن از معشوق / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گاهی به بر خویشتنم میخوانی

گاهی ز در خویشتنم میرانی

سرگشته و کشتهٔ توام میدانی

تا چند بخون جگرم گردانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حالتی از دلشکستگی و گمگشتگی است. شاعر اشاره می‌کند که گاهی طرف مقابل او را به خود می‌خواند و گاهی نیز او را طرد می‌کند. شاعر از این وضعیت آزار و سرگشتگی خود صحبت می‌کند و به طرف مقابل می‌گوید که تا کی باید این احساس درد و رنج را تحمل کند.