شمارهٔ ۵۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از حالتی سخن می‌گوید که در آن دور از خود و هویتش قرار دارد. او احساس می‌کند که هر لحظه از وجودش به بیرون پرتاب می‌شود و نمی‌تواند به خود واقعی‌اش دست یابد. در واقع، او به نوعی بی‌هویتی دچار شده و در تلاش است تا خود را پیدا کند و بفهمد که واقعاً کیست.