شمارهٔ ۱۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به زیبایی و جذابیت شخصی اشاره دارد که شاعر به شدت تحت تأثیر اوست. شاعر از حضور این شخص به عنوان شمعی روشن یاد می‌کند و می‌گوید که از دیدن او به شدت شگفت‌زده و پراشتیاق شده است. همچنین اشاره می‌کند که اگر این شخص کنار او بنشیند، کارهای زیادی برای انجام دارد و اگر با او صحبت کند، رازهای بسیاری برای گفتن دارد. این ابیات نشان‌دهنده عشق و اشتیاق عمیق شاعر به معشوقش است.